Zuster, zuster? Is de suiker soms duur?

Een kleine week geleden schreef ik over de dag dat ik mijn oude vadertje naar het verzorgingstehuis bracht. Afgelopen week ben ik - uiteraard - weer bij hem langs geweest en geloof me, het ging daar 1000x beter met hem dan ik ooit had durven hopen. 

 

Kwijt

Mijn moeder vertelde dat zij die middag al langs was geweest om zijn kledingkast aan te vullen. Toen zij daar aankwam kon zij hem nergens vinden. Niet in één van de vele huiskamers, niet op de gang, nergens. Toen een van de verpleegsters mijn moeder zag, moest zij bekennen dat zij papa 'kwijt' waren. Nu kan hij daar in principe geen kant op, want alle afdelingen hebben dan wel opendeurenbeleid, maar naar buiten kun je niet zomaar. Gelukkig bleek al snel dat de stiekemerd het voor elkaar had gekregen dat iemand zijn kamerdeur had geopend en was hij stilletjes in zijn bed gekropen. 

 

Willum heeft namelijk niet echt tijdsbesef meer, dus als hij heeft gegeten, denkt hij dat het avond is en naar bed kan/mag/moet. Goed, dat doen we dus niet en de verpleegster en moeders hebben hem weer aangekleed en weer tussen de mensen gezet. 

 

Toen ik er 's avonds met mams langsging, was hij wéér nergens te bekennen. Hij zal toch niet weer meteen na het eten op bed zijn gaan liggen? Maar nee, Willum was mee koffie drinken en leuke dingen doen in het activiteitenzaaltje beneden. Een zuster bracht ons ernaartoe. 

 

Koekjes en taartjes tot je ontploft

koekjesentaartjes.jpgPap herkende me. Hij noemde me niet bij naam ofzo, maar uit zijn "Hey, ben je alleen of heb je er meer bij je?"  kon ik duidelijk opmaken dat hij wist dat ik bij hem hoor. Ik zei hem dat mam er ook was en vroeg hem hoe het was. Hij zat daar met een dikke grijns en een paar pretoogjes (écht míjn pap), dus eigenlijk kon ik het wel raden, maar toch wilde ik het graag van hem horen. "Je krijgt hier de hele dag door koekjes en taartjes bij de koffie. Ik heb zelfs een keer mijn eten overgeslagen, geloof ik. Het is niet aan te slepen zoveel." Haha, als er iemand een snoepkont is en dat he-le-máál niet erg vindt, is het mijn vader wel. 

Door de Alzheimer heeft hij het gaandeweg wel 25 keer verteld die avond, waardoor ik bijna ging denken dat hij inmiddels echt op ontploffen moest staan en ik hem maar beter niet ook nog eens mijn koekje aan te bieden. Toch deed ik het en zonder aarzelen nam hij mijn koekje aan. Haha, nee zeggen tegen een maaltijd kan hij wel, maar een koekje laat hij niet aan zich voorbijgaan. Ook zijn overbuurvrouwtje (schat van een mens) bood 'm haar koekje aan. En ook die ging zonder na te denken van hand tot hand, zo achter in z'n giechel. Koekiemonster! 

 

Zuster? Is de suiker soms duur?

De koffie was net bij iedereen ingeschonken en deze avond stond er 'Oud-Hollandse liederen zingen' op het program. Net zo leuk. Iedereen kreeg de 'lyrics' gedrukt in groot lettertype en gebundeld in een mapje voor zich (wij ook) en een van de twee vrijwilligsters zette de muziek aan. 'Aan de Amsterdamse grachten' van Wim Sonneveld was 't eerste nummer dat uit de speakers pompte en iedereen (wij ook) zong mee. Behalve mijn vader dan, want die zat én een partij koekjes te eten en met een volle mond kun je nie zingen nie, én hij riep al vanaf de eerste minuut: "Ik ga nie zingen hoor. Dan rent iedereen hard weg."

Toen het nummer afgelopen was, roerde een van de dames in haar koffie, legde het lepeltje op het schoteltje en nam een slok. Prompt zette ze haar koffie weer neer en riep resoluut en luid: "Zuster? Zuster? Is de suiker soms duur?" Zo droog. Zo grappig. De 'zuster' kwam dan ook direct hardop lachend met de suikerpot aan. 

 

Oud-Hollandse liederen. Het was net Carnaval

Ondanks dat mijn vader niet meezong, zag ik hem genieten. Hij maakte grapjes, zat onbewust mee te neuriën en tikte met zijn vingers op zijn knieën op het ritme van de muziek. Voor een uurtje of anderhalf had ik weer een beetje mijn echte vader terug. Zo voelde het althans. Zo fijn.

♪ ♫ Aan de Amsterdamse Grachten
 heb ik heel m'n hart voor altijd verpand
Amsterdam vult mijn gedachten 
als de mooiste stad in ons land

Al die Amsterdamse mensen 
al die lichtjes 's avonds laat op 't plein

niemand kan zich beter wensen 
dan een Amsterdammer te zijn ♫ ♪

Na 't eerste nummer van Wim Sonneveld kwamen er nog een aantal toppers van ver voor mijn tijd voorbij; In een rijtuigie (Wim Sonneveld en Leen Jongewaard). Koffie, koffie, lekker bakkie koffie van Rita Corita (ken je deze nog-nog-noggggg?!) En wat dacht je van Oh wat ben je mooi van Johnny Hoes. I kid you not. Het was net carnaval. 

 

#Blijei

Ik heb gelachen, volop genoten en voel me een #blijei. Ik genoot vooral van het feit dat ik die ouwe zo gigantisch zag genieten. Tuurlijk zullen we (vast en zeker) ook weer mindere tijden beleven, maar deze avond pakt niemand meer van me af. Al had ik liever gezien dat de Alzheimer dit soort momenten niet langer van mijn vader afpakte.... 

signature_missmarnl.png

Vond je dit leuk? Deel het nu of laat een reactie achter!

 
blogreacties mogelijk gemaakt door Disqus

Volg Miss Mar




Miss Mar Twittert