Weet je nog, pap?

Vorig jaar rond deze tijd schreef ik het gedicht 'Een leugentje om bestwil'. Ik schreef het over jou, pap. Want, toen sprak je nog, wandelde je nog en toen woonde je nog thuis. Je was wel verward, soms, soms niet, steeds erger en soms werd al snel vaker. Je ging steeds meer en harder achteruit.

Nu, pas één jaar later, woon je niet meer thuis. Inmiddels ben je zelfs zo hard achteruit gegaan dat je maar een paar uur per dag (en niet eens meer elke dag) in je rolstoel zit. Je praat amper nog, en áls je praat is het vaak onverstaanbaar. Je lijkt amper wat te kunnen zien, en begrijpen en herkennen is er al haast helemaal niet meer bij. Je bent volkomen afhankelijk van alles en iedereen om je heen, terwijl de ziekte je angstig en achterdochtig maakt en al die mensen om je heen je juist bang en onrustig maken. Je eet niet meer zelfstandig, je drinkt niet meer zelfstandig, je kunt eigenlijk helemaal niets meer. Niets, behalve liggen en voor je uitstaren. Wachten op de dood. 

 

Dubbel gevoel

Deze week denken ze dat je een longontsteking hebt opgelopen, pap. Niet alleen je brein, maar ook je lichaam begint het op te geven. Het is niet eerlijk. Je bent nog zo jong (71), je hebt je hele leven kei- en keihard gewerkt...en waarvoor? Om, zodra je met pensioen ging kneiterziek te worden en middels een lange lijdensweg dood te gaan? Godverdomme wat oneerlijk! 

De hele week loop ik al met zo'n dubbel gevoel rond. Aan de ene kant denk ik 'Ga maar pap, het is goed. Geef maar toe. Stop maar met lijden en rust zacht', want het doet me pijn je zo te zien lijden. Dat verdien je niet. Dan kun je beter gaan. Maar aan de andere kant ben ik best een beetje (boel) egoïstisch, pap, want ik wil niet dat je gaat. Ik wil je nog niet missen. Ik ben pas 35, pap. Ok, ik ben ál 35, maar ik kan gewoon nog niet zonder m'n ouders. Ik weet niet hoe dat moet, pap. Ik vind het gewoon eng.

 

Sweet Memories

Vanavond ben ik weer even bij je geweest. Je lag vooral te slapen. Ik ben op je bed komen leunen en heb je hand vastgehouden. We hebben weinig gepraat, want je was te afwezig om duidelijk te praten en dus onverstaanbaar voor mij, maar ik ben gewoon even bij je geweest. Je zag het niet, maar ik huilde, pap. Ik huilde omdat ik bang ben dat het misschien weleens de laatste keer kan zijn...Ik huilde omdat ik je zag liggen, worstelend met het leven, met een lijf dat het lijkt op te geven, terwijl we niet zo lang geleden nog gearmd de kinderboerderij op wandelden. Herinneringen schoten naar binnen, pap, terwijl ik je daar zo zag. De ene na de andere. 

Want weet je nog, pap? (grapje!) Weet je nog dat ik ergens vorig jaar (2015) bij jou thuis logeerde en mama een dagje de deur uit was en ik jou een dagje vergezelde en dat ik je toen heb voorgelezen? Ik las een verhaal aan je voor uit een klein boekje, dat ik je ooit cadeau heb gedaan, pap. Het leuke aan dat boekje is dat er een verhaal van míj in staat. Een verhaal dat ik ooit geschreven had voor een schrijfwedstrijd(je), die ik won, en publicatie in dat boekje was de prijs. Ik had je dat boekje een paar jaar ervoor al cadeau gedaan, maar dat wist je natuurlijk allang niet meer. Des te leuker was het om het je voor te lezen, want het was voor jou allemaal nieuw. Ik las het voor, want zelf kon je al een poosje niet meer lezen, al ontkende je dat te allen tijde. Je dacht in die tijd (en heel soms nog steeds) dat je alles nog zelf kon (en deed). Je had eigenlijk nooit in de gaten dat mama alles voor je deed, omdat het je zelf niet meer lukte. Als het aan jou lag, dan werkte je nu gewoon nog, hè pap? ;-)

Nadat ik het verhaal aan je had voorgelezen was je haast euforisch. Zo trots was je op me. Je bleef maar aan me vragen "Heb jij dat geschreven? Wat mooi! En staat dat écht in dat boekje? Staat je naam er ook bij?! Wat gaaf zeg! Je hebt echt talent. Je zou daar echt iets mee moeten doen." (Tja, wist jij veel hè pap, dat ik een paar jaar als copywriter heb gewerkt, schrijven me ontzettend lief was en is en ik haast niets anders deed dan schrijven.) Ik heb je nog nooit zó trots gezien. Wat voelde ik me groots toen ik al die zinnen uit jouw mond hoorde en wat voelde ik een liefde. 

Ironisch genoeg is de laatste alinea van het verhaal dat ik aan je voorlas momenteel jouw huidige situatie, pap. Het is een prachtverhaal - al zeg ik het zelf - maar het heeft best wel een triest einde. En helaas lijkt dat nu dus de bittere realiteit te zijn.

Daar lig je dan. Zonder enig besef van hoe groot jouw wereld is geweest, lig je te sabbelen op je knuistjes. De zuster is net geweest en heeft je gewassen en je luier verschoond. Daar mag je vandaag de dag blij mee zijn, want het schijnt nogal bijzonder te zijn als je meer dan twee keer per week wordt gewassen. Gisteren waren je kinderen nog op bezoek, maar daar weet je vandaag al niets meer van. Elke dag is voor jou een nieuwe dag waarin je meer en meer vergeet. Je mag blij zijn wanneer je bij een helder moment je herinnert hoe mooi en liefdevol jouw leven ooit was. Langzaam sterven je wortels af. De prachtige bloeiende bloem die je ooit was, verwelkt. Je sterft. En de verdorde overblijfselen zullen worden omgezet in vruchtbare aarde voor een nieuwe generatie bloemenvelden.

En zo zijn er nog vele herinneringen die de laatste dagen en vooral vanavond aan jouw bedzijde aan mij voorbijgaan. De ene keer moet ik er keihard om lachen (als ik eraan denk dat ik je ineens Willem ben gaan noemen, terwijl je helemaal niet zo heet. En dat het in no time de gewoonste zaak van de wereld was dat jij Willem was en ik Truus. Renseflensen! Ook zo'n dingetje! Of die keren dat je tegen iedereen Nou En riep en daar samen met mij de grootste lol om had, want ik had je dat geleerd. Ik had zelfs een Nou En muts voor je gefikst uit mijn eigen webshop, waar je trots de buurt onveilig meemaakte. Ondeugende pretletter dat je bent!) en de andere keer huil ik. Ik huil als een klein kind, omdat ik me op zo'n moment besef dat we geen nieuwe herinneringen meer samen kunnen maken, pap. Dan denk ik aan hoe het zal zijn als je er straks echt niet meer bent. Dan raak ik in paniek. Ik weet wel dat je zo ook geen leven hebt en dat het voor iedereen rust zal brengen. Zowel voor jou als voor ons, pap. Maar kut hee, wat moet ik nou zonder jou?? 

 

Pap, ik hoop dat je, ondanks dat je geheugen je in de steek heeft gelaten en je brein er een zooitje van heeft gemaakt, je in je hart voelt dat ik enorm veel van je hou, dat je voor altijd in mijn hart zit, waar je ook bent of gaat en dat je in mijn ogen voor ever mijn allergrootste held bent. Ik hou van je, Willem. Nou en! 

nouen.jpg


 

Vond je dit leuk? Deel het nu of laat een reactie achter!

 
blogreacties mogelijk gemaakt door Disqus

Volg Miss Mar




Miss Mar Twittert