Snugger geboren, pienter gedijd

Taal. Heer-luk. Zowel het spelen met woorden en dingen schrijven zoals je ut uitspreekt, als de taaltechnische opbouw van een gezonde Nederlandse zinnenreeks. Grammatica...I just love it. Ik snuif letters. Ik adem tekst. Ik vreet woorden als ontbijt, lunch én avondeten en ik prop me vol met schriftelijke tussendoortjes. Taal, in de breedste zin van het woord, is niet slechts een hobby van me, het is een eerste levensbehoefte. 

 

Schrijven geeft mij grote blij

Vaak hoor ik dat mijn schrijfsels lekker makkelijk weglezen (dat hoor ik graag!) en dat het men over het algemeen een dikke lach op het gezicht brengt (onderwerp gerelateerd). En natuurlijk, ik maak ook taal- en tikfouten en ik zie ook regelmatig dingen over het hoofd en zet ik ook weleens tekstuele dingen op 3.0 papier dat op taalkundig vlak volkomen de plank misslaat. Nou en! Ik krijg een enorme grote blij van schrijven. Soms schrijf ik zelfs zo expres taaltechnisch onmogelijk mogelijk, al is ut alleen maar om de lezer een bepaalde grappige klank in ut hoofd mee te gev0n. Moe'kunnen, vinnik.

 

Tastbaar bewijs dat ik altijd al een slimmerikje was

Nu was ik afgelopen week even bij mijn allerliefste moeder (ik heb er maar 1, maar ze is wel de allerallerallerliefste en de mijne) en zij kwam met een vijftal rapporten van de basisschool en mijn rapport van de brugklas aanzetten. Te gek! Nu heb ik gewoon tastbaar bewijs dat ik als kleine guppenkop ook al een slimmerikje was (vooral qua taal, maar ook de rest bleef niet achter).

 

Taal was toen al echt mijn ding

Zo las ik in groep 3, waar de meeste kiddies nog moesten beginnen met leren lezen, al in leesniveau 5, terwijl de leesniveaus eigenlijk pas in groep 4 begonnen en ik dus op het niveau van een groep vijf-er zat. En in groep 6 zat ik in AVI-niveau 10. Op het rapport van groep 7 staat het niet eens meer ingevuld, omdat ik uitgelezen was. Klaar.

 

Dat krijg je he? Als je een 7 jaar oudere zus hebt, die het leuk vond (ik trouwens ook) om schooltje met me te spelen en mij leerde lezen, schrijven en rekenen voordat ik überhaupt weet had van groep 3. De Nederlandse taal is me letterlijk met de paplepel ingegoten. basisschooltaalenrekenen.jpg

Eruit, de zon is op!

Botjes boeken, ik heb ze vroegâh verslonden. Eerlijk gezegd was ik de boekenreeks totaal vergeten, tot ik de rapporten bekeek en in mijn brein terug in de tijd reisde. Eruit, de zon is op! en Vuur in het bos! zijn twee titels, die ik me voor de geest weet te halen, welke afkomstig zijn uit de boekjesreeks van o.a. Maaijke Jansma. 

 

Je kunt er op rekenen!

Dat ik in groep 3 al zelfstandig kon lezen (+ schrijven + rekenen = slimmerikje), terwijl elk ander kind net met de allereerste woorden boom, roos en vis bezig was, heeft gezorgd voor een leuke anekdote. Een anekdote die ik zelf niet meer herinner, maar mij meerdere keren is verteld door mijn (trotse) moeder.

 


a54b98bd47bd4bd7bfc428d85d6797ec.jpgIk mocht namelijk op een dag mijn voorleesskills aan de rest van de klas showen, door een stukje voor te lezen in de kring. Doodeng natuurlijk, want ik had er - nu nog steeds - een bloedhekel aan om in het middelpunt van de belangstelling te staan. Toch deed ik het en ik las een bladzijde of wat voor uit één van de Botjes boeken.

 

Een klasgenootje dat naast mij zat, zag mij dat vrij gemakkelijk en vloeiend doen en dacht: dát kan ik ook! Ze griste het boek uit mijn handen en staarde naar de letters en plaatjes , hakkelde en probeerde wat, maar zei toen hardop: "Huh? Hoe doe je dat dan?" 

 

 

Trip down memory lane

Ik vond het heerlijk om door die rapporten heen te gaan. Het bracht zoveel leuke herinneringen terug. Ook vond ik tussen de rapporten een brief van mijn allerallerallereerste kleuterjuf; juf Roza. Van september 1985 tot april 1986 zat ik bij haar in de klas op de Beatrixschool in Wageningen. Het was een soort overdrachtsbrief van haar aan mijn nieuwe school in Hillegom, een soort eindevaluatie. En gut, wat is dat schattig om terug te lezen...

"Marjolein is een lief en gevoelig kind, de overstap naar een nieuwe school zal dus best moeilijk voor haar zijn. Met enig geduld zal het best lukken"

Het kwam erop neer dat zij handgeschreven kenbaar maakte dat ik, zoals mijn moeder al verwacht had (stond er echt in!) vooral in de beginperiode, nauwelijks contact durfde te maken met anderen. Zowel niet met de andere kinderen, als met juf Roza zelf. Ik was verlegen. Ook schreef ze dat ik destijds weinig opdrachtjes wilde (of durfde te) doen en daarin ook amper te stimuleren was, omdat ik liever wilde spelen (en dat mocht ook!) 

 

a7a43c340c8745288d80562c43700e23.jpg1 April (geen grapje) 1986 zijn wij verhuisd naar Hillegom en daar heb ik klaarblijkelijk meteen mijn knipskills laten zien in mijn nieuwe klas. Tussen de rapporten vond ik namelijk ook dit knutselwerkje dat ik voor mijn vader zijn verjaardag had gemaakt (10 mei 1986). Geknipt, geplakt en ook nog eens 'geschreven' . Wat was ik eigenlijk een intelligentje. Toen al.

 

Ik ben gewoon snugger geboren. Handig! 

 

Vond je dit leuk? Deel het nu of laat een reactie achter!

 
blogreacties mogelijk gemaakt door Disqus

Volg Miss Mar




Miss Mar Twittert