1 februari 2016 - Een zwarte dag

Maandag 1 februari 2016 gaat bij mij in de boeken als een zwarte dag. Eentje die ik niet graag wil overdoen en maar wat graag wil vergeten, maar ja...dat laatste is bij Miss Mar nogal een dingetje. Vergat ik dat soort zware hoerige kloterige kutdagen maar zo makkelijk...

 

Vandaag bracht ik, samen met mijn zus(je) en moeders de vrouw, mijn ouwe papaatje naar zijn nieuwe (te)huis. En nee, dat is niet leuk, dat is niet makkelijk, dat is vooral ontzettend klote! De eerste tranen stonden al in mijn ogen toen ik nog maar net 5 minuten in mijn ouderlijk huis was: "Hey Willem, hoe is het?!" riep ik hem enthousiast toe om het maar niet te zwaar te maken. Willem reageerde eerst niet. Toen mijn moeder hem zei dat er iets aan hem gevraagd werd en ik mijn vraag herhaalde terwijl ik hem een dikke kus op zijn wang drukte, kwam er dan toch wat uit: "Niet zo goed, he?" zei hij. Ik vroeg hem vervolgens - expres onwetend - "oh, wat dan, pap?" en toen kwamen de woorden die nu nog steeds in mijn hoofd door dreunen...

 

"Ik moet hier weg. Ze willen me hier niet meer. Ik snap niet wat ik verkeerd gedaan heb." Ik kan je zeggen, dat breekt een mens' hart, zo ook de mijne. Ik slik mijn verdriet weg, om maar zo min mogelijk ervan aan hem te laten blijken en ga naast hem zitten en probeer rustig uit te leggen dat ze daar beter voor hem kunnen zorgen en dat het te zwaar wordt voor mama om in haar eentje voor hem te zorgen. "Ja maar, ik doe toch nog steeds hetzelfde als een tijdje terug? Wat is er dan veranderd dat ze me nu ineens weg willen hebben?" (Even ter verduidelijking: mijn paps heeft het over 'ze', dat zijn in zijn hoofd alle mensen die dagelijks om hem heen waren. Zowel die van de dagopvang als thuis, want daar zat voor hem geen verschil meer tussen.) Ik kon geeneens antwoord meer geven, teveel pijn...te verdrietig. Het is niet eens uit te leggen aan iemand die niets meer kan, maar denkt dat hij alles nog kan. Tja, Alzheimer laat je niet alleen je verleden vergeten, het laat je klaarblijkelijk ook vergeten dat ALLES de godganse dag voor je wordt gedaan en je bij ALLES hulp nodig hebt. 

 

Goed, tassen verzameld, jas aangedaan en op weg. Ik heb m'n vader in jaren niet zo witjes gezien en niet zo in zichzelf gekeerd als nu. Alsof hij elk moment het loodje kan leggen. De weg daar naartoe, ongeveer 10 minuten rijden, heeft hij geen woord gezegd. Eenmaal binnen leek hij vrijwel direct ietsje te ontdooien. We maakten grapjes over de seniele cliënten die er rondliepen (waar me vader er nu dus eentje van is/wordt), we betrapten een vrouwtje die wat uit mijn vaders tas probeerde te 'jatten' en de paarse(!) bank die er stond, waar wij even op zaten te wachten, was zo awesome, dat mijn pa 'm wel in zijn binnenzak zou willen stoppen voor mij. Tja pa, maar dan komt ie nooit bij mij, want jij gaat hier voorlopig niet weg, dacht ik bij mezelf. Hij was het immers vast alweer vergeten waarvoor we eigenlijk daar waren.

 

We werden opgehaald voor het intake- en opnamegesprek door een van de zusters in opleiding en zij liet ons zien waar de afdeling van Willem te vinden was. Na wat zakelijk gebrabbel in de (jawel) vlinderkamer, kregen mijn zus(je) en Willem alvast een rondleiding over 'zijn' afdeling en gingen zij vast zijn spulletjes naar 'zijn' kamer brengen. Mamsie en ik bleven nog even achter in de vlinderkamer om nog wat handtekeningetjes op formuliertjes te zetten en het een en ander te vragen over hoe of wat in het verzorgingstehuis. Toen mamsie en ik klaar waren met de hele 'overdracht' kregen ook wij zijn kamer te zien en zochten wij de andere twee op. Wat bleek, mijn vader zat heerlijk te lunchen met het bord op schoot in één van de vier huiskamers van 'zijn' afdeling. Nou, dat is een goed teken, kan ik je vertellen. Als mijn vader het ergens absoluut niet naar zijn zin heeft of ongemakkelijk voelt, dan zal 'ie er ook niet gaan eten. Win! 

 

We kletsen wat, we keken wat rond en toen was het tijd om te gaan. Ik zag mijn moeder aarzelen, mijn zus zei 'm gewoon gedag, moeders knuffelde hem even en fluisterde (vast hele lieve) woordjes in zijn oor en ik gaf hem 'm kus op z'n kale bats en zei: "van de week kom ik weer even bij je kijken hoor!" en gaf 'm nog een kus. Hij zei nog: "jaja, het zal wel", waaruit bleek dat hij bang is dat we hem daar laten stikken. Mama hoorde het niet, zus ook niet, en ik...ik gaf hem nog één kus en zei: "tot donderdag", draaide me om en liep weg met een stel tranen over m'n wangen waar je U tegen zegt. 

 

Nog even de jassen pakken en dan weg. We liepen door de vele gangen, denkend dat we langs de kamer van mijn vader zouden komen, maar nee...verdwaald. We zaten helemaal verkeerd. De zuster bracht ons gelukkig naar de uitgang. Het enige dat ik toen kon denken "Als wij met z'n drieën al verdwalen, hoe moet papa zich dan wel niet voelen? Hij verdwaalt al in zijn eigen huis waar hij al bijna 30 woont, laat staan in zo'n nieuwe omgeving met alleen maar dezelfde deuren en gangen...hel!"

 

Tja en dan. Dan ben je er weg. Dan ga je met je moeder mee naar huis. En ook al was hij normaal gesproken op doordeweekse dagen ook niet thuis, toch voelt het alsof je thuiskomt in een leeg huis. Omdat je weet dat hij vanmiddag niet meer door de taxi thuisgebracht wordt, omdat je weet dat niet meer thuis komt slapen. En als ik dat al zo voel...hoe moet mama zich dan wel niet voelen?? 

 

Geloof me, mijn moeder gaat door een hel. Maar ondanks het grote verdriet, het gevoel dat ze faalt en het gevoel dat ze hem 'wegstopt', zie en hoor ik ook bij haar de opluchting. Ze hoeft nu niet meer drie keer per nacht eruit om hem te verzorgen. Ze kan nu ein-de-lijk weer eens uitslapen (een plan dat ze overigens morgen ook meteen in werking zet - krantje in bed - luieren - uuuuuren in bad liggen weken) en niet alleen uitslapen, maar ook écht uitrusten. Volledig tot rust komen, zodat ze over een poosje de dingen kan doen die ze al ruim drie jaar voor zich uitschuift, omdat het niet kon, omdat het niet lukte en omdat het haar teveel was. Ik gun het haar zo. Als er een hoofdprijs zou zijn voor mensen met doorzettingsvermogen, uithoudingsvermogen en kracht, zou mijn moeder deze zeker weten in de wacht slepen. So hell yeah, dat zij een winnaar is! 

 

Ik zei tegen pap dat ik donderdag kom, maar inmiddels zijn de plannen voor deze week helemaal omgegooid en ga ik dus woensdag alweer bij 'm kijken. Foto's brengen, zodat we zijn kamer een beetje kunnen personaliseren, knuffelen, kijken hoe het met hem gaat en misschien zelfs even renseflensen (voor degenen die niet weten wat het is; een soort kieteldood, maar dan anders. Over het hoe, wat en waarom 'renseflensen' vertel ik nog weleens in een blogje. Ghe, zo heb je geen inspiratie, zo *ploep* blogmateriaal genoeg).

 

Voor nu is vandaag klaar. Op. Af. 1 februari 2016 was niet mijn dag, niet die van mijn vader, moeder, broer en zus(je). Dus wie z'n dag het wel was... Ik hoop dat je genoten hebt, het is je van harte gegund. Maar wanneer zijn wij weer een keer aan de beurt? Graag! Dank u.  

signature_missmarnl.png

 

Vond je dit leuk? Deel het nu of laat een reactie achter!

 
blogreacties mogelijk gemaakt door Disqus

Volg Miss Mar




Miss Mar Twittert